Welkom


Het is zondag. Mijn vertelvoorstelling in Utrecht begint om twaalf uur. Een vriendelijke stem schalt over het perron en vertelt dat de trein via Nijmegen gaat rijden en dat de vertraging drie kwartier zal zijn. De treincoupe zit vol met kinderen en zuchtende ouders.

Een van de verhalen die ik in Utrecht ga vertellen is nieuw. Eigenlijk had ik die nog even uit willen proberen van te voren. Ik kijk om me heen en drie minuten later zit ik te vertellen.Twee oudere dames houden verbaasd op met praten en luisteren mee.

In Utrecht zucht een van de kinderen: “Ga jij straks ook weer mee terug ?”

Ik doe het wel vaker, me op deze manier in het diepe storten. Het houdt me niet alleen scherp maar ik word er vooral blij van. Blij van de eenvoud omdat er eigenlijk niets voor nodig is om een verhaal te vertellen. Ja, soms een microfoon of een rustig decor. O, ja en natuurlijk mijn vertelkist die vol zit met voorwerpen die bij mijn verhalen horen. Een oud horloge, een babysokje, een sleutel etc. Maar ook zonder kist komen mijn verhalen tot leven. Het enige wat echt nodig is, dat is publiek en…verhalen. Veel verhalen…en DIE heb ik !

Brabants Dagblad 6 november 2014 (Klik op artikel voor vergroting)

Desiree en muis1
© Desiree Hornikx 2013